Reacties op de Behandeling

2017003

Van ‘in haar eigen wereldje’ naar ‘haar open blik de wereld in’

 

Wat kon onze dochter in haar eigen wereldje zitten. In de klas of als we bezoek kregen thuis, trok ze zich na korte tijd terug. Dan ging ze, alleen, bijvoorbeeld kleuren. Op dat soort momenten vonden wij het goed om te zien dat ze voor zichzelf koos. Toch begon het na verloop van tijd te knagen: in hoeverre is deze reactie nu echt haar keuze of is er meer aan de hand? Al sinds de geboorte van onze dochter zijn er meermaals momenten geweest waar wij als ouders het gevoel hadden dat er qua motorische en sociale ontwikkeling aspecten niet klopten. Ze is ons eerste kind, dus dit zal er wel bij horen? Geen kind is immers hetzelfde? Voordat ze drie maanden was, zijn we via CJG doorverwezen naar een kinderfysiotherapeute die haar observeerde en oefeningen meegaf. Rond haar derde jaar bleef ze wat onhandig, gooide regelmatig iets om en liep tegen dingen aan. Bleek na onderzoek dat haar oogontwikkeling niet optimaal was. Volgens specialisten had zij een ‘diep lui oog’ en bleek ze een bril nodig te hebben. Zwemles begon goed, na een poosje leek ze in haar zwemontwikkeling te blijven hangen.

Zo modderden we jaren door, tot we onze zorg deelden met haar juf op school. Zij onderschreef ons verhaal en verwees ons naar Marjolein. Na het invullen van de vragenlijst, hebben we een intake gesprek met Marjolein gehad. Haar uitleg over het fenomeen geboortereflexen en de gevolgen voor de ontwikkeling van een kind als deze reflexen op latere leeftijd nog aanwezig zijn heeft echt onze ogen geopend en heeft de ontwikkeling van onze dochter in perspectief geplaatst. We zijn nu ruim een jaar verder. We hebben trouw elke dag de oefeningen met onze dochter gedaan. Soms waren ze leuk, soms prettig, vaak verrekte lastig, maar we gingen door! Want elke keer als we weer op consult waren, was ze weer vooruit gegaan. Wat kregen we er een ander meisje voor terug. Een vrolijke kwebbel die open de wereld in kijkt. Ziet wat er om haar heen gebeurd, stelt vragen en is niet meer zo in zichzelf gekeerd is. Ze weet nog steeds wat ze wil, maar ze is minder fel en explosief. Dit brengt rust. Ook voor de rest van ons gezin. Zij is meer in balans, dus wij ook!