Reacties op de Behandeling

2012002

Dat dit kind niet stil kan zitten is volkomen begrijpelijk

 

Al verschillende juffen was het opgevallen: onze zoon kon niet stil zitten. Hij was snel afgeleid en kon slecht luisteren in de klas en meedoen met kringactiviteiten. Op de kleuterschool had hij een enorme hekel aan knutselen en ging alleen maar naar school vanwege zijn vriendjes. In de eerste en tweede klas bleek hij nog steeds moeilijk stil te kunnen zitten. Overschrijven van het bord, dictee, sommen maken, het viel hem zwaar. Al toen hij 5 was hadden we zijn intelligentie laten testen en die test gaf aan dat daar het probleem niet kon liggen. Ook een indicatie voor een concentratiestoornis was er niet. Wat was er dan aan de hand?

Toen de school in groep 4 opnieuw over een psychiater begon was voor ons de maat vol. De verschillende juffen en orthopedagogen die hem hadden gezien was allen zijn motorische onrust opgevallen. Dat leek ons de ingang. We hebben de folder die we ooit van school hadden gekregen van INPP opnieuw bekeken en een afspraak gemaakt met Marjolein Aarten. De allereerste test die ze ons kind liet doet was al verbijsterend. Stil staan met de ogen dicht en de voeten tegen elkaar: hij kon het niet! Bovendien zagen we dat zijn ene arm lager hing dan zijn andere. Dat we dat nooit eerder hadden gezien! Uit de serie tests van Marjolein bleek dat ons kind een hele serie reflexen behouden had. Daarnaast heeft Marjolein ons doorverwezen naar een manueel therapeut gespecialiseerd in het KISS/KIDD syndroom en een podoloog. Van alle drie de specialisten hoorden we hetzelfde: dat dit kind niet stil kan zitten is volkomen begrijpelijk.

Toen begon een periode met herhaalde bezoeken aan de manueel therapeut, steunzooltjes in alle schoenen en dagelijks de oefeningen van Marjolein doen. Dat hebben we ruim een jaar volgehouden. Met resultaat!

Inmiddels zit ons kind in groep 5. Hij leest op A niveau, zijn rekenniveau neemt gestaag toe, en ook qua spelling groeit hij. Hij kan meedoen in de klas, stilzitten als dat moet, overschrijven van het bord, mooi leesbaar schrijven, hulp vragen als hij dat nodig heeft, en we maken nu voor het eerst mee dat een leerkracht zegt te genieten van ons kind. Eindelijk komt hij tot zijn recht. Gelukkig hebben we niet de stap naar de psychiatrie gezet maar hebben we het motorische probleem als startpunt genomen. Van een stempel kom je nooit meer af, van dit soort motorische belemmeringen gelukkig wel!