Reacties op de Behandeling

2011001

"Mam, ik heb het niet meer nodig..."

 

Ik heb een stralende dochter van 9 jaar. Ze heeft plezier in haar leven en is een stuk zelfverzekerder als ze was voordat ik bij Marjolein terecht kwam.

Anderhalf jaar geleden maakte ik mij zorgen om mijn dochter. Ze was druk, rusteloos en chaotisch. Ze kon erg moeilijk luisteren, dat wil zeggen haar aandacht bij je houden en leefde soms erg in haar eigen wereldje. Ik had af en toe echt moeite met haar gedrag en ook al probeerde ik consequent te zijn, ik vond het moeilijk haar gedrag te peilen. Dit gebeurde niet alleen bij ons als ouders, maar ook zag ik dit gebeuren bij familie of bij vriendinnetjes.
Met vriendinnetjes had ze vaak een conflict omdat ze wilde bepalen wat er gebeurde. Dit was niet goed voor haar zelfvertrouwen. Op school had ze ook moeite met haar concentratie. Ze gaf vaak aan dat haar hoofd vol zat. Of had hoofdpijn. Ik dacht in eerste instantie aan ADHD of iets binnen het autisme spectrum. Toen kwam ik via een collega bij de site van het INPP. Ik had echt het gevoel dat dit iets voor Amber kon zijn. Bij de vragenlijst kwam het er al uit. En nadat ik bij Marjolein voor een eerste consult was geweest waarbij een sneltest werd gedaan, was ik er van overtuigd dat deze therapie haar zou kunnen helpen.

Tijdens het grote onderzoek worden alle reflexen getest. En het was verbazend om te zien hoe Amber reageerde op bepaalde testen. Er kwamen zulke duidelijke signalen uit dat die reflexen nog niet ontwikkeld waren. De eerste keer kregen we een oefening mee en begonnen we elke dag de oefeningen te doen. Het was gelijk raak. Ik zag mijn dochter in 4 weken tijd al zo'n grote verandering doormaken. Ze werd helder in haar hoofd en kon beter met de dingen omgaan die op haar af kwamen. Daardoor werd ze veel beter benaderbaar. Wat vooral opvallend was. Ze vond het zelf ook zo prettig om te doen, dat ze vaak er zelf om vroeg.
Met een cyclus van ongeveer 6 weken kwamen we bij Marjolein terug en zagen we, doordat ze iedere keer dezelfde testjes deed, wat de verschillen waren in de lichamelijke reacties op de testen die Marjolein deed en dat de reflexen dus steeds minder op de voorgrond traden.
Na een ongeveer een half jaar kregen we een oefening die heel veel losmaakte bij haar. Ze vond de oefening moeilijk en haar gedrag werd ook weer heel moeilijk. Dit was wel een lastige periode. Voor ons gevoel waren we nu zo ver gekomen en dit was een reflex die heel moeilijk te doorbreken was. Met hulp en steun van Marjolein om eerst even te laten, daarna weer door te zetten is het toch gelukt om er doorheen te komen en langzaam maar zeker kwam Amber weer terug op het niveau van het eerste halfjaar.

Toen het jaar bijna om was, wilde ze niet meer zo graag oefenen. Haar letterlijke woorden waren. "mam, ik heb het niet meer nodig". En dat klopte aardig, want ook Marjolein gaf aan dat we bijna konden gaan afronden.

De laatste loodjes zijn altijd het zwaarst. We moesten echt even doorzetten om het ook goed af te ronden, zodat de reflexen niet alsnog weer terugkomen. Natuurlijk is mijn dochter nu niet ineens van druk en chaotisch en ontzettend beheerst kind geworden. Dat hoort nu eenmaal ook bij haar karakter en dat maakt haar ook zo leuk. Maar ze kan haar chaos nu zelf beheersen, omdat ze haar lichaam kan beheersen. Ze weet waar ze staat en durft nu ook los te laten, waardoor ze beter met andere kinderen en met volwassenen kan omgaan. En als ik haar dan nu zo bekijk dan ben ik erg blij dat we dit samen gedaan hebben.

De moeder van A.