Reacties op de Behandeling

2010001

In het begin kostte het dagelijks oefenen moeite

 

Onze dochter, M. (11 jaar), is vorig jaar begonnen met de therapie. In een gesprek met een andere ouder gaf ik aan dat onze dochter verdacht werd van dyslexie (meer dan een jaar spellingsachterstand, automatiseringsproblemen), maar dat wij de indruk hadden dat er sprake was van een breder beeld van achterstand in de ontwikkeling (eten met mes en vork, een bepaalde mate van onhandigheid, achterstand met schrijf en tekenmotoriek en een korte spanningsboog) Zij raadde mij toen aan om de website van infp te bekijken en vertelde mij dat een van haar kinderen, met soortgelijke problemen, hier veel baat bij had gevonden.

Na het invullen van de vragenlijst met 10 positieve antwoorden hebben wij een intake gedaan. Bij M. bleken een aantal reflexen niet goed te zijn verdwenen.

In het begin kostte het dagelijks oefenen moeite, maar na enkele weken ontstond de routine. Het was opvallend hoe gaperig en geeuwerig zij werd tijdens de oefeningen, vandaar dat deze vlak voor het naar bed gaan werden gedaan.

Na een paar maanden merkten wij op dat zij minder heftig reageerde op situaties, ook bleek zij veel beter in staat tot het verwoorden van haar gevoel en gedachten die zij had bij gebeurtenissen. Hierdoor werd het dagelijkse leven voor haar, en ons, een stuk prettiger.

Inmiddels heeft zij, sneller dan verwacht, de therapie afgerond. De opbrengsten worden steeds duidelijker. Zij is met meer plezier gaan tekenen. Haar schrift is sterk verbeterd, maar zij houdt kramp in haar hand als zij een langer stuk moet schrijven.

De laatste drie maanden merken wij op dat zij zich langer kan concentreren (lukt nog niet altijd), hierdoor zijn de resultaten op school vooruitgegaan, met name met spelling merken wij een enorme vooruitgang. Vroeger waren spellingsregels niet aan haar besteed, nu blijkt zij ze toch voor een groot deel te begrijpen. Alleen het toepassen is nog moeilijk door tijdsdruk en een stuk faalangst. De stijgende resultaten geven M. ook een betere motivatie om zich in te zetten.

Al met al is M. zichzelf gebleven, maar een aantal zaken die haar moeite kostten, gaan nu makkelijker, hier zal zij de rest van haar leven plezier van houden. M. vond het jammer dat de therapie was afgelopen, zij zou nog wel meer oefeningen willen doen om nog meer winst te behalen. Inmiddels hebben Marjolein en wij wel geconstateerd dat M. ook een flinke faalangst heeft opgelopen, dus gaat zij nu orthopedagogische begeleiding krijgen.